ARAYIŞ

Söyleşeyim dedim birgün

Bir çiçek ya da bir böcekle.

Mahsun ve üzgün bir köşede

Bir arada buldum ikisini de.

Çiçek dedi:

"Geç kaldın!

Bak nasıl sarardım?

Yeşermiyor artık tohumlarım."

Sözünü kesti çırpınan böcek:

"Ya ben, ya ben  artık evsiz ne yaparım?

Attılar beni dev gibi makineler

'Git başka yerde barın' dediler."

Üzülmeyin." dedim,

"Toprak anaya sığınırız,

Çiçeğe bir tarla,

Böceğe bir yuva buluruz."

Toprak ana duysa gerek

Sarsıldı birden inleyerek:

"Hani?" dedi,

"Temiz, boş bir köşemi gösterin.

Betonla, asfaltla doldu her yerim.

Kabul edemem sizleri

O kadar çok ki geri çevirdiklerim."

"Gelin"  dedim,

"Denize gidelim.

Binlerce canlıya kucak açan deniz

Çevirmez bizi,

Ondan yardım isteriz."

İlerlerken küskün toprakta

Karşımıza çıktı deniz

Dağ gibi dalgalarla.

"Duydum" dedi.

"Bir yer arıyorsunuz barınacak.

Çok az canlım kaldı

Yakında onlar da boğulacak.

Üstümdeki kara çarşafa bakın

Ben güneşi görmeden,

Hava alamadan

Nasıl yaşatırım sizleri?"

"Yeryüzünde yoksa göğe çıkarız!"

Dedim  birden.

Gidip derdimi havaya söyledim hemen.

Kara kara bulutlarıyla

Gürleyerek haykırdı hava:

"Kuşlarıma bakın" dedi,

"Ne kadar azaldı.

Kimseye yetecek oksijenim kalmadı

Delik deşik oldu ozon tabakam.

Kusura bakmayın

Sizleri ben de alamam."

Bakamadım hüzünden çiçekle böceğe;

Kanadı kırıktı böceğin,

Yaprağı düşmüştü çiçeğin.