VEDA ŞİİRİ

(1990 5-B'ye)

Tatilin her yaklaştığında

Hüzün dolarım bilmem, nedense.

Düşmemek için mücadele eder

Göz pınarlarımdaki damlalar

Yüreğime inceden bir sızı dolar.

Beni yaşatan onlar,

O çocuklar beni yaşatan,

O cıvıltı

O kargaşa

O gözlerime giren parmaklar,

"Öğretmenim" diyen dudaklar olmadan

Çekilir mi bu boş sıralar,

Geçer mi günler... aylar?

Gitmeyin ne olur,

Ne olur gitmeyin

Beni yalnızlığa terk etmeyin.

Ben ne yaparım tek başıma

Esengül'e bağırmadan

Hacer'e takılmadan

Meral'le konuşmadan

Sınıfa haykırmadan

Nasıl, nasıl yaşarım.

Matematik yapmayız istemezseniz

Türkçe de Fen de olmaz.

Şarkı söyler, şiir okur, oyun oynarız.

Bilmediklerinizi anlatır

Kendimi tanıtırım sizlere.

Hani bazen bağırırım

Hani sinirlenir,

Kaşlarımı çatarım

Hani kulağını şöyle tutup ta

Bırakırım ya,

Bilemezsiniz nasıl birden cızlar içim;

Bilemezsiniz nasıl kahrolurum

Acır diye bir yeriniz.

Onlar henüz tohumdular bana geldiğinde

Toprağa ben diktim onları

İlk suyu ben verdim

Çapaladım, gübre verdim

Işık verdim ben onlara.

Tohumlarım filiz verdi

Kol verdi,

Yıldan yıla uzadı

Boy verdi.

Dalları kurumasın ne olur

Hep yeşil, hep taze kalsın,

Bu kahrolası tatil

Onları benden alamasın.

Unutmayın onları ne olur

Bakın, sulayın.

Büyüsün dalları,

Ağaç olsun, meyve versin.

Işık tutun, kurutmayın ne olur

Öğrencilerim aydınlansın

Kimse beni çocuklardan  alamasın.